W cieniu pięknych kamienic Akacjowej 38 rozgrywa się dramat, który zmieni życie wielu osób. Pośród sekretów i zdrad nikt nie może być pewien swojej przyszłości. Aurelio kontynuuje swoją grę, manipulując wszystkimi wokół, a Genoveva, rozdarta między strachem a nienawiścią, zaczyna dostrzegać, że została wplątana w pułapkę, z której nie ma ucieczki. Każde spojrzenie, każdy gest nabiera teraz nowego znaczenia – a cisza, która zapada po kłótni, mówi więcej niż tysiąc słów.

Tymczasem w rezydencji coraz częściej słychać szepty o zdradzie. Dziennik zaginionej kobiety trafia w niepowołane ręce, odkrywając przerażające szczegóły z przeszłości. Felipe, walczący z własnymi demonami, zaczyna łączyć fakty – i z przerażeniem odkrywa, że za maską niewinności kryje się śmiertelne niebezpieczeństwo. Akacjowa staje się miejscem, gdzie miłość splata się z nienawiścią, a każdy, kto zna prawdę, ryzykuje życie.Genoveva próbuje zachować pozory spokoju, ale jej wnętrze toczy się w ogniu. Strach przed Aureliem i świadomość, że prawda może ją zniszczyć, prowadzą ją na skraj rozpaczy. W jednej z najbardziej poruszających scen kobieta staje przed lustrem, pytając samą siebie, kim się stała – ofiarą czy potworem.

Felipe, z kolei, z każdym dniem coraz bardziej oddala się od rzeczywistości. Jego wspomnienia wracają jak koszmary, a im więcej odkrywa, tym mniej ufa komukolwiek. W jednym z listów odnajduje fragment rozmowy, który ujawnia, że śmierć, o której wszyscy milczeli, była zaplanowana. To już nie przypadek – to zemsta.Tymczasem mieszkańcy Akacjowej żyją jakby nic się nie stało. W kawiarniach toczą się rozmowy o pogodzie, o dzieciach, o modzie. Nikt nie podejrzewa, że za uśmiechami kryje się krzyk, którego nikt nie chce usłyszeć. To spokój przed burzą, który zwiastuje tragedię.

W ostatnich minutach odcinka Genoveva wychodzi z domu w deszczu. Na ulicy zatrzymuje ją Felipe – patrzą sobie w oczy po raz ostatni. „Nie ma już nic, czego można by żałować” – mówi cicho. A potem odchodzi, zostawiając za sobą wszystko. Kamera unosi się ku niebu, a deszcz zmywa ostatnie ślady krwi z kamiennego bruku Akacjowej 38.